Nederland telt duizenden 'paardeneigenaren'. Het houden van een paard gaat niet geheel zonder risico. Er zijn talloze voorbeelden denkbaar waarin een paard schade aan derden veroorzaakt. Het paard zelf kan hiervoor uiteraard niet aansprakelijk worden gesteld. Maar hoe zit het dan met de aansprakelijkheid van de bezitter van het paard? In het navolgende zal ik op deze vraag uitgebreid ingaan. De wet bepaalt dat de bezitter van een paard aansprakelijk is voor de door het paard aangerichte schade, tenzij aansprakelijkheid op grond van onrechtmatige daad zou hebben ontbroken indien hij de gedraging van het dier waardoor de schade werd toegebracht, in zijn macht zou hebben gehad. Deze ingewikkelde redactie behoeft enige uitleg. Het eerste deel van deze bepaling spreekt voor zich. De bezitter (veelal eigenaar) is aansprakelijk. Het tweede deel van de bepaling is zeer lastig. Zo dient besproken te worden wat nu verstaan dient te worden onder onrechtmatige daad. Een onrechtmatige daad is een inbreuk op een recht. Zo zal diefstal een onrechtmatige daad opleveren. Dit is namelijk een inbreuk op een eigendomsrecht. De aansprakelijkheid voor paarden noemt men een risicoaansprakelijkheid. Dit houdt in dat men aansprakelijk is voor het risico dat het onberekenbare karakter van een paard met zich mee kan brengen. Indien een paard uit een weiland breekt en een aanrijding veroorzaakt is de bezitter aansprakelijk, ook al bewijst de bezitter dat hij in zijn zorg en waakzaamheid niet tekort is geschoten. Nogmaals: het risico hiervan komt geheel voor de bezitter ook al kan de bezitter / eigenaar er niets aan doen. De bezitter is niet aansprakelijk wanneer de aansprakelijkheid zou hebben ontbroken indien hij de gedraging van het paard in zijn bezit zou hebben gehad. In voornoemd voorbeeld is het paard uitgebroken. Wanneer de bezitter dit had kunnen voorkomen had hij dit natuurlijk moeten doen. Het nalaten hiervan levert een onrechtmatige daad op. Van een bezitter van een paard mag verwacht worden dat hij zijn paard niet de openbare weg op laat rennen. Nogmaals: de aansprakelijkheid ligt in het onberekenbare element van het paard. Maar niet in elk geval berust de aansprakelijkheid altijd op de bezitter van het paard. Wanneer een paard verhuurd wordt voor het maken van een buitenrit en de bezitter / eigenaar heeft het paard beschikbaar gesteld aan een manege dan gaat de risico aansprakelijkheid over op de manege eigenaar. Als dan tijdens een bosrit het paard schrikt en de amazone er af gooit en een voorbijgaande fietser verwondt dan is de manege eigenaar aansprakelijk en niet de bezitter / eigenaar van het paard.. Ik merk op dat er veel onduidelijkheid is over het aansprakelijkheidsrecht bij paarden. Op een concours is het bijna onmogelijk om een mede deelnemer aansprakelijk te stellen, omdat hier sprake is van een sport en spel situatie. Het risico op letsel veroorzaakt door een ander paard, dient de deelnemer aan een concours als het ware op de koop toe te nemen. Het uitlenen van een paard betekent dat je aansprakelijk bent voor het risico. Als jouw paard de ruiter eraf gooit of anderszins letsel veroorzaakt, ben je als eigenaar wel aansprakelijk. In Nederland heeft bijna iedereen een aansprakelijkheidsverzekering en worden deze zaken veelal door de verzekeraars geregeld. Maar toch kunnen vervelende discussies ontstaan. Zo heb ik een Amerikaanse cliënte bijgestaan die in Nederland paarden kwam uitproberen. Bij het uitproberen sloeg een paard op hol en belandde mijn cliënte met ernstig letsel in het ziekenhuis. De bezitter van het paard weigerde om aansprakelijkheid te erkennen, omdat zij vond dat de cliënt maar beter had moeten rijden. Bovendien was de cliënte een Grand Prix amazone en geen beginneling. Hierop heb ik gesteld dat dressuur iets anders is dan rodeo. Uiteindelijk is de kwestie met de verzekeraar naar volle tevredenheid van cliënte geschikt. Toch iets om even over na te denken …. Terug |
