S. Wensing _ 10-11-12 _ De WEG kwijt
Na Nederland dumpt nu ook België massaal paarden. Het aantal meldingen van paardenverwaarlozing is drastisch gestegen. Ik schreef hier eerder over in mijn column met als titel ‘Unwanted horses’. Na Painted Black is er nog een paard duidelijk niet ongewenst: Totilas.
Het is nog steeds behoorlijk gissen over de toekomst van dit wonder, of insiders houden hun kaken op elkaar hetgeen niet aannemelijk lijkt. Ook al is Nederland overvol met ongewenste paarden, het aantal potentiële toppers en opvolgers lijkt minder aanwezig. Wederom bleek Parzival onzeker en voor wat betreft de overige toppaarden lijkt een aankomende vergrijzing een constatering. Waardige opvolgers hebben zich nog niet gemeld. Is het nu gedaan met de medailles of houdt de toekomst nog een spectaculaire verrassing verborgen?
De verkoop van Totilas lijkt te spannend om ook in deze column onbesproken te laten. Ik ben van mening dat het succes misschien wel grotendeels te wijten is aan de kundigheid van de ruiter. Het is moeilijk voor te stellen dat een andere ruiter dit zou kunnen evenaren. In het verleden is gebleken dat rentrees van toppaarden onder de nieuwe ruiter niet bijster succesvol verliepen. En als Totilas niet in de schijnwerpers blijft, zal de vraag naar dekkingen op den duur wel afnemen, zeker als de nakomelingen niet voldoen aan de verwachtingen. Maar het kan ook de andere kant opgaan. Stel dat de nieuwe ruiter wel het succes kan evenaren? Dan zou de reputatie van Totilas al helemaal ongekende vormen aannemen.
Ook een andere variant is denkbaar. De risico bij het paard is het grootst in de periode na verandering van stal, voer, verzorging en training. In koopkwesties duiken de problemen bijna altijd op vrij snel na de levering. Dit is wetenschappelijk te onderbouwen. Een paard is vatbaar en gevoelig voor verandering. Het kan dus ook nog een hele andere kant met Totilas opgaan. Het publiek zal het in ieder geval nog even moeten doen met de witte ‘Totilas’ uit Spanje.
Naast alle andere verrassingen die de WEG in Kentucky hebben opgeleverd, was het jureren ook weer een hot item. Vriend en vijand verbaasden zich over extreme puntenverschillen. De F.E.I. is nu bezig met het ontwikkelen van een systeem waarbij onbewuste vooroordelen worden uitgeschakeld. Zoiets als bij ‘The Voices’. Misschien moeten de juryleden dan ook omgedraaid in hun stoelen zitten en- bijvoorbeeld op een scherm in spiegelbeeld - alleen nog maar een goed silhouet zien en niet weten wie de ruiter en het paard zijn. Of beroemde ruiters krijgen handicappunten, zoals op de renbaan waar de favorieten meer gewicht krijgen opgezadeld om de race nog spannend te houden.
Uiteraard meen ik dit alles zeker niet serieus. De F.E.I. gelooft in sprookjes wanneer zij stelt dat er een systeem wordt bedacht, waarin onbewuste vooroordelen worden uitgeschakeld. Zelfs in de rechterlijke macht lijkt dit nog niet altijd even makkelijk. Maar dan hebben we nog de wrakingsmogelijkheid (vgl. succesvolle actie Wilders). De oplossing is dat er geen oplossing is. In de dressuursport zal altijd een grote mate van subjectiviteit blijven. Tijdens de WEG gaf een jurylid in de Grand Prix aan het Spaanse wonder niet zoveel punten, maar ontdekte de fout en maakte het in de kür weer helemaal goed. Het betreffende jurylid moest even wennen aan het idee dat een Andalusier ook in de sport kan presteren. Kan gebeuren even de WEG kwijt. Een juridische oplossing is er allerminst.
Stephan Wensing, advocaat
Deze column verscheen vrijdag 12 november 2010 in De Paardenkrant.
