UNDERCOVER
Enige commotie bespeurde ik omtrent een undercover actie waarvan de uitzending door de rechter aanvankelijk werd verboden. In hoger beroep viel de beslissing de andere kant uit: de paardenhandelaar mocht – weliswaar afgeschermd – wel aan de schandpaal genageld worden. Dit lijkt wat moeilijk te volgen. Zelf heb ik in een zaak moeten ontdekken dat het niet toepassen van wederhoor niet als onrechtmatig gekwalificeerd werd, terwijl in de zaak in Amsterdam dit wel een onoverkomelijk probleem was. De televisiemaker heeft eerst de wederpartij in de gelegenheid moeten stellen diens visie kenbaar te maken alvorens tot uitzenden over gegaan mocht worden. Het blijft in mijn optiek rechtersrecht. Ik bedoel daarmee te zeggen dat de beslissing van de rechtbank afhangt van alle omstandigheden van het geval, waarbij het uiteindelijk zal gaan om het belang van de vrijheid van meningsuiting versus het recht op privacy. Ik weet niet of met dit soort uitzendingen wel een maatschappelijk belang is gediend. Ik voel de neiging om op te komen voor de paardenhandelaar (in zijn algemeenheid). Een paard is een levend wezen en vatbaar voor verandering van stal, verzorging en training. Een keuring is slechts een momentopname en er zijn tal van ogenschijnlijk ongezonde paarden die zelfs op hoog niveau acteren. Of een ‘slachtpaard’ per definitie ongeschikt is als ‘recreatiepaard’ valt te bezien. Een paard kan afgekeurd worden voor de sport, maar anderzijds nog wel geschikt zijn als hobbypaard. Uiteraard mag een paard niet onnodig lijden en is een kreupel paard voor geen enkel doel geschikt. Een paard dat lijdt aan cornage (verlamming van stembanden) kan evenwel zeer goed als recreatie- en zelfs als sportpaard ingezet worden. Voor paarden die behept zijn met kissing spines kan het zelfde gelden: het klinische beeld is alles bepalend. Juist in de paardenbranche is niets zoals het lijkt. Er worden paarden voor honderdduizenden euro’s verkocht die meer ‘slachtrijp’ zijn dan de paarden van 1.000,00 euro waar zo verontwaardigd gereageerd wordt indien blijkt dat het paard minder gezond is dan verwacht. Uiteraard mogen handelaren de boel niet flessen, dat spreekt voor zich. Echter de ‘onwetende’ consument gaat mijns inziens ook niet altijd vrijuit. In procedures kom ik vaak tegen dat de koper zichzelf afschildert als volstrekte leek. Recent heb ik hierover in een procedure opgemerkt dat ik dit de koper verwijt. Als je niets van paarden weet, waarom koop je er dan één? Het lijkt zo gemakkelijk, maar het houden van paarden vergt enorm veel deskundigheid. En hier is de handelaar geenszins verantwoordelijk voor. Ook dient de koper meer stil te staan bij de betekenis van een koopprijs. Een paard op driejarige leeftijd heeft al snel duizenden euro’s aan dekgeld, opfok , dierenarts en training gekost. Goedkoop is vaak duurkoop, maar zoals gezegd is duurkoop ook vaak duurkoop. Volgens mij speelt hier ook de geluksfactor. Het minste geluk heb ik gehad met mijn duurste paard, het meeste met een pony van 700,00 euro (3e op de Nederlandse Kampioenschappen). Oplettendheid is ook een item. Ik ben blij met de komst van een vereniging die zich bezig houdt met de aanschaf van een paard, zoals de vereniging Eigen Paard. Voorlichting is zeker geen overbodige luxe. En handelaren hebben ook weer werk erbij, namelijk het oppoetsen van hun pr ….. Terug |
