De cliënten van mr. Wensing kochten een dekhengst van een bekende springruiter. In overleg werd afgesproken dat de koopsom in twee gedeelten betaald zou worden, waarbij het tweede gedeelte voldaan zou worden nadat de hengst voldeed aan de veterinaire eisen van het KWPN. De hengst voldeed niet aan deze eisen en derhalve betaalden de cliënten het tweede deel niet. De vorige eigenaar spande hierop een procedure aan en vorderde van de cliënten de tweede betaling. De verkoper stelde dat hij het paard rechtstreeks aan de cliënten had verkocht en niets wist over aanvullende afspraken. Volgens de wederpartij was er sprake van bemiddeling terwijl de cliënten zich op het standpunt stelden dat er sprake was van wederverkoop. De rechtbank stelde vervolgens de wederpartij in de gelegenheid om te bewijzen dat er sprake was van bemiddeling. Hiertoe werden getuigen gehoord, maar dat mocht de wederpartij niet baten. De rechtbank oordeelde dat de cliënten de hengst van de spingruiter hadden gekocht en derhalve kan de wederpartij de cliënten niet aanspraken op nakoming van de koopovereenkomst. De wederpartij werd in het ongelijk gesteld en veroordeeld in de kosten van de procedure.