De cliënte van mr. Wensing had met een paardenverzekeraar een verzekeringsovereenkomst gesloten, onder meer tegen blijvende ongeschiktheid. Het paard raakte behept met telkens terugkerende peesletsel, maar herstelde hier ook telkens van. Op enig moment verzocht de cliënte van mr. Wensing de verzekeraar om uit te keren op grond van onbruikbaarheid van het paard. De verzekeraar weigerde dit, omdat er volgens haar geen sprake was van blijvende ongeschiktheid. Volgens de cliënte was dit te kort door de bocht, omdat het paard iedere keer na herstel bij het opstarten weer een peesletsel opliep. Er was dan ook sprake van een chronische situatie. Conform de voorwaarden had de cliënte de polis opgezegd. Volgens de verzekeraar kwam hierdoor ook een einde aan de dekking. Een rechtszaak volgde. Tijdens de zitting werd uitvoerig ingegaan op de betekenis van een chronisch peesletsel. Ook stelde de verzekeraar dat de cliënte de peesblessure binnen 24 uur had moeten melden en dat had zij niet gedaan. De cliënte verdedigde zich hierin door te stellen dat in het begin geen enkele indicatie was van blijvende terugkerende problemen. Na enige rustperiode kon het paard weer functioneren. Uiteindelijk vonden partijen elkaar in een minnelijke regeling.