Column mr. Wensing |
| Plaatsing: 15-10-2010 |
Al weer enige tijd geleden trakteerde een televisieprogramma ons op de ontmaskering van een louche paardenhandelaar die kopers zou oplichten en paarden zou mishandelen. Met een gewaagde en dappere undercover actie kwam het tot een ontknoping. Paardenland stortte zich massaal op deze sensatie, niet in de laatste plaats veroorzaakt door een uitzendverbod dat in een hogerberoepprocedure weer werd opgeheven.
De ‘handelaar’ stond er nogal gekleurd op. Een ziek veulen kon wel 30.000,00 euro waard worden, het was bijzonder grappig dat iemand 2.000,00 euro wilde neertellen voor een slachtpaard en het gebezigd taalgebruik laten zelfs zwaarbewaakte gevangenen nog achterwege. Kortom de toon was gezet. Echter inmiddels ben ik erachter gekomen dat niets is zoals het lijkt en al helemaal niet bij televisie. Het is kinderlijk eenvoudig om iemand met plak en knip werk op een bepaalde manier te portretteren. Maar na een grondige analyse blijft er eigenlijk maar weinig over.
Toegegeven, de merrie in kwestie wordt niet bepaald ‘schattig’ toegesproken. Maar dat is dan ook werkelijk het enige waar je een negatief waardeoordeel over kunt vellen. Alhoewel, als jurylid kom ik geregeld ruiters tegen die na een tegenvallende proef hun paard uitschelden. Is dit dan ook dierenmishandeling? Nee, heb ik mij laten vertellen door vooraanstaande veterinairs. Paarden hebben geen last van scheldwoorden. Het zegt alleen iets over de beschaving van de mens.
Dan nog iets over slachtpaarden. Wat is eigenlijk een slachtpaard? Mijns inziens is een slachtpaard een paard dat geslacht gaat worden. Dit zegt echter niets over de veterinaire toestand van het dier. Een slachtpaard kan nog wel uitermate geschikt zijn voor een specifiek doel, zelfs de sport. Het is aan de eigenaar om te beslissen of het paard wordt geslacht. Dat recreatiepaarden worden vereenzelvigd met slachtpaarden is wel een vreemde verbastering, maar in het jargon ook wel weer begrijpelijk.
En wanneer is iemand een handelaar? In de betreffende uitzending werd zeer expliciet gesteld dat de dame in kwestie een paardenhandelaar zou zijn. Dit lijkt onjuist. Het houden van een hobbyfokkerij en het incidenteel verkopen van paarden via een website bedoeld voor particulieren, zoals marktplaats, impliceert nog geenszins dat sprake is van paardenhandel. Hierover wordt veelvuldig geprocedeerd en mijn ervaring is dat de rechtbank nog niet zo snel aanneemt dat iemand een professionele verkoper is wanneer diegene niet overduidelijk handelt in de uitoefening van een bedrijf.
In de uitzending viel ook op dat de ‘niet’ handelaar zeer zorgzaam was ten aanzien van het veulen. Ook viel op dat de paarden er goed uitzagen. Kortom met behulp van montage technieken is een bepaald beeld zo geschetst. Het meest illustrerende was de mishandeling. De vrouw zou het paard een tik hebben gegeven, maar dit was niet in beeld te zien. Sterker nog, ze was niet eens in de buurt van het paard. Wel kon je een geluid lijkende op een tik horen.
Indien de sensatiezoekers een ‘Undercover’ programma hadden gemaakt over de Wereldruiterspelen in Kentucky, had dit met het nodige knip en plak werk ook een bijzonder schokkend item kunnen opleveren. Stel je voor: Uitvergroot beeld van het bloed van Parzival, iedere keer herhalen, in slow motion afspelen en dan uiterst droevige vioolmuziek eronder zetten en huilende mensen er door heen monteren. En dan als tekst: “GEDISKWALIFICEERD, BLOED IN DE MOND!!”.
Het zou allemaal te erg voor woorden zijn en heel wat anders dan de enkele mededeling dat het erg jammer is dat nu, net op zo’n belangrijk moment, het paard even op zijn tong bijt en een miniscuul spoortje bloed zichtbaar is.
Stephan Wensing, advocaat
Deze column verscheen vrijdag 15 oktober 2010 in De Paardenkrant.