De dierenartsenpraktijk stelde dat zij in opdracht van de paardeneigenaar gedurende langere tijd veterinaire behandelingen had uitgevoerd en producten had geleverd voor meerdere paarden. Op basis daarvan vorderde zij betaling van ruim € 9.300,-, vermeerderd met rente en buitengerechtelijke incassokosten. De paardeneigenaar betwistte dat hij voor alle behandelingen opdracht had gegeven.

De rechtbank stelde eerst vast dat de Nederlandse rechter bevoegd was en dat Nederlands recht van toepassing is. Vervolgens onderzocht de kantonrechter of tussen partijen daadwerkelijk overeenkomsten van opdracht tot stand waren gekomen.

Volgens de rechtbank bleek uit de overgelegde stukken en WhatsApp-correspondentie slechts dat voor één behandeling van één paard voldoende kon worden vastgesteld dat de eigenaar opdracht had verstrekt. Voor de overige behandelingen ontbrak voldoende bewijs dat de eigenaar zelf opdracht had gegeven of dat derden bevoegd waren hem daarbij te vertegenwoordigen. Ook een beroep op schijn van volmacht slaagde niet.

De kantonrechter wees daarom slechts een bedrag van € 406,44 toe, betrekking hebbend op de behandeling van één paard. Daarnaast werd een bedrag van € 73,77 aan buitengerechtelijke incassokosten toegewezen. Voor het overige werd de vordering afgewezen. Omdat beide partijen gedeeltelijk in het ongelijk zijn gesteld, bepaalde de rechtbank dat ieder de eigen proceskosten draagt.

Belang voor de praktijk

Deze uitspraak onderstreept dat een dienstverlener die betaling vordert, moet kunnen aantonen dat een overeenkomst met de opdrachtgever tot stand is gekomen. Wanneer werkzaamheden worden verricht via trainers, verzorgers of andere betrokkenen, is het van groot belang dat duidelijk is wie bevoegd is om namens de eigenaar opdrachten te verstrekken. Ontbreekt die bevoegdheid of kan deze niet worden bewezen, dan bestaat een aanzienlijk risico dat de vordering grotendeels wordt afgewezen.